In het derde en laatste deel van de 'A Good Girl's Guide to Murder'-serie, getiteld As Good As Dead, ontmoeten we een Pip Fitz-Amobi die onherkenbaar is veranderd door de gebeurtenissen uit de vorige boeken. De vrolijke, vastberaden scholiere uit het eerste deel heeft plaatsgemaakt voor een jonge vrouw die lijdt aan een zware posttraumatische stressstoornis (PTSS). Ze wordt achtervolgd door de beelden van de dood van Stanley Forbes en de onrechtvaardigheid rondom het proces tegen Max Hastings. Pip is verslaafd geraakt aan het schoonmaken van haar handen, waarbij ze constant het gevoel heeft dat er bloed aan kleeft dat er niet af wil. Deze duistere toon zet direct de sfeer voor wat het meest controversiële en schokkende boek in de reeks zou worden.

Het verhaal begint wanneer Pip anonieme berichten begint te ontvangen op haar sociale media. De vraag is simpel maar angstaanjagend: "Wie zal er naar jou zoeken als jij degene bent die verdwijnt?" In het begin probeert ze het te negeren als het werk van een trol, maar de pesterijen worden al snel fysiek. Ze vindt krijttekeningen van onthoofde stokfiguurtjes op haar oprit en dode duiven die op precies dezelfde manier zijn achtergelaten als in een oude, beruchte moordzaak. Pip realiseert zich dat ze een stalker heeft, en niet zomaar een. De patronen vertonen een griezelige gelijkenis met de werkwijze van de 'Duct Tape Killer' (DTK), een seriemoordenaar die jaren geleden in de regio toesloeg en voor wiens daden al iemand achter de tralies zit.

Pip raakt geobsedeerd door de mogelijkheid dat de verkeerde man is veroordeeld voor de DTK-moorden. Ze begint een onderzoek dat haar dieper in het verleden van Little Kilton trekt dan ooit tevoren. Terwijl ze de bewijzen tegen Billy Kills, de man die vastzit voor de moorden, opnieuw tegen het licht houdt, ontdekt ze schokkende inconsistenties in het politieonderzoek. De politie van Little Kilton, die Pip inmiddels liever kwijt dan rijk is, weigert haar serieus te nemen. Ze zien haar als een sensatiezoeker die getraumatiseerd is door haar eerdere zaken. Dit dwingt Pip om het heft in eigen handen te nemen, gesteund door haar loyale vriend Ravi Singh.

De spanning bereikt een kookpunt wanneer Pip de identiteit van haar stalker ontdekt. Het blijkt niemand minder te zijn dan Jason Bell, de vader van Andie en Becca Bell. In een angstaanjagende confrontatie wordt Pip door hem ontvoerd en naar een afgelegen locatie gebracht waar hij haar van plan is te vermoorden, precies zoals hij dat met zijn eerdere slachtoffers deed. In een overlevingsstrijd die puur instinctief is, slaagt Pip erin los te komen. In de chaos en woede die volgt op haar maandenlange trauma, doodt ze Jason Bell. Op dit punt verandert het boek van een 'whodunnit' in een 'howcatchem' of liever gezegd: een handleiding over hoe je wegkomt met moord.

In plaats van de politie te bellen, besluit Pip dat ze de rest van haar leven niet in de gevangenis wil doorbrengen voor het doden van een monster, vooral omdat ze weet dat het rechtssysteem haar al eerder in de steek heeft gelaten. Samen met Ravi zet ze een ongelooflijk complex plan op om de moord te verdoezelen. Ze gebruiken alle kennis die Pip heeft opgedaan tijdens haar misdaadonderzoeken en haar podcast om een onweerlegbaar alibi te creëren. Het tweede deel van het boek is een klinische en zenuwslopende beschrijving van hoe ze het lichaam verplaatsen, sporen wissen en de schuld in de schoenen schuiven van iemand anders: Max Hastings, de man die Pip al zo lang achter de tralies wilde zien voor zijn eerdere misdaden.

De morele transformatie van Pip is hier compleet. Ze manipuleert haar vrienden, haar familie en de hele gemeenschap om haar verhaal geloofwaardig te maken. De lezer wordt gedwongen om zich af te vragen: is Pip nog wel de 'good girl' uit de titel, of is ze geworden waar ze altijd tegen vocht? De psychologische tol die dit van haar en Ravi eist, is enorm. De relatie tussen Pip en Ravi wordt tot het uiterste getest, maar hun loyaliteit aan elkaar blijft de enige stabiele factor in een wereld die volledig uit de bocht is gevlogen.

De ontknoping van het boek is zowel briljant als hartverscheurend. Pip slaagt erin de politie en het rechtssysteem te misleiden, maar de prijs die ze betaalt is haar onschuld en haar band met haar familie. Het einde laat de lezer achter met een ongemakkelijk gevoel over rechtvaardigheid en de vraag of het doel de middelen heiligt. Holly Jackson heeft met As Good As Dead een gedurfd risico genomen door de geliefde protagonist naar zulke duistere diepten te brengen, maar het resultaat is een meesterwerk binnen het Young Adult-thrillergenre.

Veelgestelde vragen over As Good As Dead

Is As Good As Dead het laatste boek in de serie?
Ja, dit is het derde en afsluitende deel van de 'A Good Girl's Guide to Murder'-trilogie. Er is wel een prequel-novelle verschenen genaamd Kill Joy, die zich afspeelt vóór het eerste boek, maar het verhaal van Pip eindigt met dit boek.

Moet ik de eerste twee boeken gelezen hebben?
Absoluut. In tegenstelling tot sommige andere series zijn de gebeurtenissen in dit boek direct afhankelijk van de plotlijnen uit A Good Girl's Guide to Murder en Good Girl, Bad Blood. Zonder de voorkennis over Max Hastings, de familie Bell en Pips psychologische achteruitgang zal dit boek veel minder impact hebben.

Wie is de Duct Tape Killer (DTK)?
In het boek ontdekt Pip dat de echte Duct Tape Killer Jason Bell is. Hij is verantwoordelijk voor de moorden waarvoor Billy Kills vastzat, en hij is ook degene die Pip stalkt en probeert te vermoorden.

Waarom is dit boek zo anders dan de vorige twee?
Holly Jackson wilde laten zien wat de werkelijke consequenties zijn van het oplossen van gruwelijke misdaden op jonge leeftijd. Waar de eerste boeken meer traditionele mysteries waren, is dit deel een psychologische thriller die focust op trauma, morele corruptie en de gebreken van het rechtssysteem.

Thema's en analyse

Een centraal thema in As Good As Dead is de corruptie van rechtvaardigheid. Pip begint als een idealist die gelooft dat de waarheid altijd boven tafel komt als je maar hard genoeg zoekt. Aan het einde van de serie is dat geloof volledig verbrijzeld. Ze ziet hoe schuldige mensen vrijuit gaan en hoe onschuldige mensen worden vernietigd door een systeem dat meer geeft om procedures dan om de waarheid. Haar beslissing om Max Hastings erin te luizen voor de moord op Jason Bell is een ironische vorm van 'eigen rechter spelen'.

Daarnaast speelt trauma een enorme rol. De fysieke manifestatie van Pips PTSS — het constante wassen van haar handen — is een duidelijke verwijzing naar Lady Macbeth. Het symboliseert haar verlies van onschuld en haar groeiende besef dat ze niet langer de persoon is die ze aan het begin van haar reis was. De relatie met Ravi fungeert hierbij als een moreel anker, hoewel hij door zijn liefde voor Pip ook wordt meegezogen in haar duisternis.

Tot slot onderzoekt het boek de kracht van narratieven. Pip gebruikt haar podcast en haar reputatie als 'het meisje dat moorden oplost' om een vals verhaal te construeren dat door iedereen wordt geloofd. Het laat zien hoe makkelijk de publieke opinie en zelfs de politie te manipuleren zijn als je weet welke knoppen je moet indrukken. Dit maakt As Good As Dead niet alleen een spannende thriller, maar ook een scherpe kritiek op onze obsessie met true crime en de manier waarop we naar slachtoffers en daders kijken.